trendscenario plastic

Toekomstscenario: Nieuwe Natuur – deel 1 Plastic Era

Gister wandelde ik met zonsondergang langs het strand. Ik kwam een meeuw met een wijnkurk in zijn bek tegen. Druk bezig met pikken en om zijn eigendom te beschermen voor andere meeuwen (en mij). Even later vind ik het strand vol met kleine korreltjes piepschuim: een meeuw is fanatiek een blok piepschuim aan het opeten. Hoe gaan wij om met de toekomst van onze natuur? Welke trends zijn er? En hoe kan jij bijdragen aan een mooie toekomst? In dit eerste deel “Plastic PET Era”, een toekomstscenario. Zet gerust dit nummer aan op de achtergrond: Satu Pulau, Satu Suara.

6 sept 2019 –  Judith Everaars – Foto: David Mirzoeff / Greenpeace

 

Plastic Era

Het is nu 2030.

15 jaar geleden.

Het is de tijd dat de mensen die zich hard maken voor plastic afval en de bescherming van de natuur, nog activisten worden genoemd. Deze mensen over de hele wereld zijn bezorgd over al het plastic en afval in onze oceanen, stranden, rivieren, natuurgebieden, steden en parken en vragen om de aandacht. Merijn Tinga maakte in die tijd een surfplank van plastic, verzameld op het Scheveningse strand. Boyan Slat kon aan de slag met het bouwen van een installatie om de plastic soep in de oceanen op te ruimen – hij had net daarvoor genoeg geld binnen gehaald met een succesvolle crowdfunding. #zwerfie Vindt het licht: 1 stuks zwerfafval oprapen per dag.

Ook kwamen toen veel beelden in het nieuws over de schade van plastic in de natuur. Zo won de aangrijpende foto van een schildpad zwemmend in een groot vissersnet de World Press Photo Award Nature. Er spoelden dieren aan met plastic in hun lijf, zoals een dode walvis met 80 plastic zakken in zijn maag. Zo wat enkele voorbeelden van mensen met aandacht voor het zwerfafval en plastic. Het is voor de mainstream echter nog een ver van zijn bed show.

10 jaar geleden.

Het is de tijd dat meer mensen betrokken raken en het urgentiebesef begint te groeien. Het begin van serious business breekt aan en de eerste plasticregelgeving wordt opgesteld. Vanaf 2022 geldt in India een totaalverbod op plastic voor eenmalig gebruik en ook in de EU komt een verbod op enkele plastic producten, zoals limonaderietjes. 98% Van de Nederlanders doet iets aan afvalscheiding (ja, het kon beter) en de World Cleanup Day wordt steeds groter en serieuzer.

Tegen 2020 beginnen sommige activisten van het eerste uur te zien dat alleen plastic opruimen niet helpt. Zo zegt Alan Cooksen (al vier jaar bezig met de organisatie van beach cleanups in west Wales): “Toen ik in 2014 begon, waren er 5 trilljoen stukjes plastic in de oceaan, nu in 2019 dat ik stop, is het aantal gegroeid naar 15 triljoen. Ik kan hier geen impact maken, het moet anders.” Ook activist Merijn Tinga, die van de plastic surfplank, ontdekte: plastic opruimen helpt helemaal niet. Ze waren op zoek naar meer impact.

Eén van de resultaten om meer impact te maken is dat mensen gezamenlijk zwerfafval gaan registreren met de app Litterati. Data is belangrijk in deze tijd om serieus genomen te worden. Hierdoor ontstaat er een gigantische database van de locaties, type afval, merken en hoeveelheid, waarmee serieuze stappen zijn gezet naar leveranciers van het afval. Zo is ook de Nederlandse fabrikant van snoep aangesproken op zijn plasticsnoepverpakking (we weten nu dat ze een eetbare verpakking hebben).

Een mooi voorbeeld van serious business in die tijd is die van Marius Smit. Hij begon in 2011 plastic uit de grachten van Amsterdam te vissen en stelde zijn droomdoel er een boot van te maken om de strijd tegen plastic afval zichtbaar te maken. In deze tijd is het initiatief uitgegroeid tot een serieus bedrijf Plastic Whale met een vloot van 11 plastic sloepen en komen de meest vooraanstaande merken zoals Nike en Tommy Hilfiger bij hem plasticvissen. Naast hun boten verkopen ze ook circulair meubilair van het verzamelde plastic.

Ook onderzoekers en wetenschappers in Utrecht buigen zich over het probleem, ze zijn er inmiddels achter dat maar 1% van het plastic in de oceaan aan het oppervlakte drijft, waar de rest is weten ze dan nog niet. Daarnaast komt er ook steeds meer aandacht voor de gezondheid van de mens. We blijken veel microplastics te eten en te drinken. Gemiddeld 1 creditcard aan plastic per week per persoon. We weten dan nog weinig over de impact van plastic op onze gezondheid. Eind 2019 vond dan ook de eerste internationale Plastic Health Summit plaats.

5 jaar geleden.

Het is de tijd dat iedereen de werkelijke impact van plastic kent en het aantal plasticregelgevingen groeit. Ook de eerste handhavingsteams zijn ingesteld. In Azië is het probleem het grootst. Al een tijd geleden wisten we dat zij voor 85% van het zwerfafval in de oceanen zorgen. Door de groei van de middenstand neemt het probleem alleen maar toe. De werkwijze van Bali is het schoolvoorbeeld geworden, hier activeerden ze lokale community’s. Eind 2025 begint het aantal lokale initiatieven eindelijk te groeien door heel Azië. Ondertussen wordt op internationaal niveau gesproken over een verbod voor de productie van nieuw plastic. Gelukkig zijn de wereldleiders nu slagvaardiger dan bij het Klimaatakkoord. Er is een snelle groei van het aantal ondernemingen met plastic als verdienmodel, zoals de PETdrone. Dit bedrijf zet drones in om weilanden en akkerbouwveld vrij van plasticafval te maken.

Nu 2030.

Het is de tijd dat plastic waardevol is. Een jaar geleden is het gelukt om alle productie van nieuw plastic te stoppen. Enkele productiebedrijven hebben zich de afgelopen jaren weten om te bouwen, helaas zijn er ook een paar die het niet hebben gered. Er is een nu hele nieuwe economie rondom het hergebruik van plastic. Het delven van plastic in de oceaan, waar het meeste is terecht gekomen, is in volle gang. Alles wat aan de oppervlakte drijft wordt voornamelijk door de concurrent van de Ocean Cleanup opgehaald en verkocht. Ook The Great Bubble Barrier om plastic in rivieren te verzamelen, is wereldwijd een groot succes. Veel gemeenschappen in Azië gebruiken het systeem en verdienen aan hun verzamelde plastic. Met de nieuwste technologie zijn de soorten plastic eenvoudig van elkaar te scheiden en te sorteren op kleur. Enkele creatieven uit de jaren 20 zijn hier flink groot door geworden. Ook is eindelijk de vraag naar alternatieve verpakkingsmaterialen flink toegenomen, vooral de afvalstoffen van de zuiveringsinstallaties blijken populair te zijn en het gebruik van mycelium (waarmee je je eigen verpakking kan laten groeien).

Er is steeds minder plastic en ander afval in de natuur is te vinden. De dieren die worden onderzocht hebben steeds minder plastic meer in hun systeem en meeuwen op ’t strand vechten niet meer om een stukje piepschuim. De verwachting is dat dit over tien jaar helemaal is opgelost als het meeste plastic uit de oceanen zijn verwijderd. Het hoeveelheid plastic dat wij zelf binnen krijgen, is alleen nog maar toegenomen. Wel zijn inmiddels alle nieuwe wasmachine voorzien van een geïntegreerde opvang voor microplastic – deze is vijf jaar geleden verplicht gesteld, om ons drinkwater te beschermen.

Ik kijk uit naar 2035. Het is de verwachting dat dan de PED – Plastic Enzyme Deconstruction – commercieel ingezet kan worden. Zij kunnen PET en ander plastic weer afbreken naar zijn oorspronkelijk bouwblokken en deze kunnen dan weer hergebruikt worden. Dan ruimen we de laatste troep op van onze plastic era.”

 

Wat kan jij / jullie bedrijf doen om dit toekomstscenario mogelijk te maken? Welke stappen kan je nu zetten om een/deze mooie toekomst te creëren? Overigens is dit stuk geheel gebaseerd op feiten. De beschreven toekomst is gebaseerd op kleine en al reeds bestaande inactieven. Deze heb ik voor dit scenario (wél plastic gebruik – geen nieuw plastic) uitvergroot of gecombineerd met andere ontwikkelingen.

Interesse is meer trends en toekomstscenario’s voor jullie bedrijf? De bronnen achter dit verhaal? Laat het me weten!

Judith Everaars

 

PS. Het lukte me niet de kurk van de meeuw te bemachtigen, al het piepschuim is gelukkig in de prullenbak beland.

Comments are closed.